Strona ks. Artura Aleksiejuka

Ja jestem krzewem winnym, a wy latoroślami.
Kto pozostaje we mnie, a Ja w nim, ten przynosi wiele owocu.
Beze Mnie nic nie możecie uczynić.

Ewangelia według św. Jana 15, 5

Publikacje i wystąpienia

Wizja człowieka integralnego w homiliach św. Grzegorza Peradze
06.12.2017 | PDF

Wizja człowieka integralnego w homiliach św. Grzegorza Peradze

Postać archimandryty Grzegorza Peradze (1899-1942) jest zazwyczaj kojarzona z ważnymi osiągnięciami na niwie nauk historycznych. Wybitny znawca literatury starogruzińskiej i wczesnochrześcijańskiej, historyk Kościoła i monastycyzmu gruzińskiego, wykładowca patrologii w Studium Teologii Prawosławnej Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1933-1939, poliglota i poeta, nigdy jednak nie uważał się za teologa. Pisał o sobie: „Właściwie to nie jestem teologiem. Nigdy bowiem nie przykładałem wagi do dyscyplin ściśle teologicznych. Dogmatykę studiowałem tylko dlatego, że musiałem, by później zdać egzamin. Również problematyka chrześcijańskiego światopoglądu i jego konfrontacji z innymi religiami i nowoczesnymi prądami duchowymi – określana mianem apologetyki – nie była mi bliska. Nigdy nie darzyłem nadmierną miłością teologii systematycznej”. Grzegorz Peradze nigdy nie napisał traktatu o charakterze stricte teologicznym. Nie oznacza to jednak, że jego twórczości brakuje waloru teologiczności. W szczególny sposób nasycone teologią są jego kazania oraz utwory poetyckie. Również podejmowane przez niego inicjatywy badawcze są świadectwem ogromnego zaangażowania archimandryty w dążeniu do ukazania prawdy, co także jest powołaniem i zadaniem teologa. Odkrywanie prawdy historycznej i głoszenie Bożej prawdy o człowieku to ściśle ze sobą związane motywy twórczości gruzińskiego męczennika Auschwitz. Stanowią one przykład fenomenalnej umiejętności wsłuchiwania się zarówno w echo historycznych wydarzeń, jak i odczytywania głosu Boga, obecnego w sercu człowieka. Kluczowe znaczenie ma tutaj jednak wizja człowieka, który staje się człowiekiem integralnym tylko wtedy, gdy realizuje określone mu przez Boga powołanie. Tylko taki człowiek może być „pokój czyniącym” (zob. Mt 5, 9) świadkiem Chrystusowej Ewangelii, która niesie pokój wszystkim ludziom.

The Vision of Integrated Man in the Homilies of St. Grigol Peradze:
http://www.ksiadzartur.pl/uploads/posts/pdf/cd5a50163ae422e22b5afb03052f3d47.pdf

Małżeństwo drogą do świętości - współczesne zagrożenia małżeństwa
12.11.2017

Małżeństwo drogą do świętości - współczesne zagrożenia małżeństwa

Małżeństwo jest sakramentem miłości, wiecznym przymierzem małżonków w Jezusie Chrystusie. Jest ono misterium obecności Chrystusa i uobecnieniem Jego Królestwa w pobłogosławionej przez Kościół relacji pomiędzy mężczyzną i kobietą. Celem małżeństwa jest jedność w Jezusie Chrystusie i osiągnięcie pełni człowieczeństwa w przebóstwieniu. Jest ona osiągana przez łaskę, której energię stanowi miłość. Trwanie w dialogu miłości wymaga jednak od małżonków przezwyciężenia wielu trudności i stawienia czoła wielu wyzwaniom. Są one próbą ich wiary oraz zawierzenia Bogu i sobie nawzajem. Miłość jest bowiem aktywnością, która realizuje się w relacji osobowej. Urzeczywistnienie tej relacji odnosi się nie tylko do sfery ducha, lecz także wymaga od małżonków zaangażowania ich cielesności, płciowości, myślenia, uczuć i emocji, wrażliwości moralnej, religijności, a także wartości i aspiracji. Nie bez znaczenia jest także sposób komunikacji jako sposób okazywania sobie miłości. Celem wystąpienia jest refleksja na temat osobowego dialogu miłości w małżeństwie jako codziennej drogi ku świętości pośród towarzyszących mu wyzwań i zagrożeń.

Wolność i soborowość prawosławia a współczesny kryzys antropologiczny
04.11.2017

Wolność i soborowość prawosławia a współczesny kryzys antropologiczny

Wystąpienie pt. "Wolność i soborowość prawosławia a współczesny kryzys antropologiczny" na Międzynarodowym Kongresie Ekumenicznym w Lublinie (29-31 października 2017 roku) w ramach panelu "Prawosławie - dar dla współczesnego człowieka".

Zapraszam do odsłuchania :)

http://orthodox.fm/wolnosc-soborowosc-prawoslawia-a-wspolczesny-kryzys-antropologiczny/

Kulturotwórcza rola dziedzictwa świętych braci Cyryla i Metodego
22.10.2017

Kulturotwórcza rola dziedzictwa świętych braci Cyryla i Metodego

Przypadająca w zeszłym roku 1050 rocznica chrztu Polski skłania do refleksji na temat misji świętych Cyryla i Metodego w Europie Środkowej, która swoim zasięgiem objęła także tereny wchodzące w skład przyszłego państwa Piastów. Do dnia dzisiejszego między historykami istnieje spór, czy Mieszko I przyjął chrzest w obrządku słowiańskim, czy łacińskim. Nie będąc historykiem pozostawiam ten spór na uboczu pragnąć skupić się raczej na kulturotwórczym znaczeniu dziedzictwa świętych braci, których działalność z pewnością była ważnym czynnikiem w procesie chrystianizacji Polski. Ich przybycie na Morawy w 863 roku spowodowało przełom w dziejach regionu, zaś ich działalność wpisała się w historię wielu słowiańskich narodów. Dlatego narody te, tytułując ich mianem apostołów i nauczycieli Słowian, okazują im wyjątkowy szacunek. Dzięki nim bowiem dotarła do nich wiara chrześcijańska, która legła u podstaw ich rozwoju cywilizacyjnego. Stanowi ona także potwierdzenie ich religijnej, kulturowej i narodowej tożsamości. Przekazanie przodkom dzisiejszych Słowian świętej Ewangelii w ich własnym języku oraz stworzenie od podstaw zapisu ich mowy dało początek tworzeniu języków narodowych. Uczynienie zaś języka słowiańskiego językiem liturgicznym dało potężny impuls dla rozwoju chrześcijańskiej myśli teologicznej, filozoficznej i mistycznej.

Ormiański katolikos Jan I Mandakuni - życie i dzieło
15.10.2017

Ormiański katolikos Jan I Mandakuni - życie i dzieło

Artykuł jest poświęcony postaci jednego z najwybitniejszych hierarchów Kościoła Ormiańskiego - świętemu Janowi Mandakuniemu, który był katolikosem (patriarchą) Ormian w latach 478-490. Katolikos Jan (Hovhannes, Yovhannes) Mandakuni był wybitnym kaznodzieją i autorem hymnów liturgicznych. Wniósł także ogromny wkład w odnowę życia cerkiewnego i narodowego Ormian w okresie walki z Persami.

Problematyka pobierania zarodkowych komórek macierzystych w oficjalnych stanowiskach Kościołów ewangelicko-luterańskich Szwecji i Norwegii
07.10.2017

Problematyka pobierania zarodkowych komórek macierzystych w oficjalnych stanowiskach Kościołów ewangelicko-luterańskich Szwecji i Norwegii

Studium jest próbą prezentacji opinii na temat pobierania komórek macierzystych z ludzkich zarodków wyrażonych w stanowiskach dwóch skandynawskich Kościołów ewangelicko-luterańskich: Kościoła Szwecji (Svenska kyrkan) i Kościoła Norwegii (Den norske kirke). Oba wymienione organizmy eklezjalne należą do Światowej Federacji Luterańskiej (Lutheran World Federation) i zdążyły już wypracować ważne stanowiska bioetyczne. Wyrażone w nich poglądy i oceny etyczne znacznie różnią się jednak od siebie w sposobie rozłożenia istotnych akcentów i zastosowanej argumentacji. Norwescy luteranie są w tym względzie bardziej zachowawczy niż ich szwedzcy współwyznawcy. Jednocześnie są bardziej krytyczni wobec etycznej legalizacji pozyskiwania i wykorzystania ludzkich embrionalnych komórek macierzystych. Z kolei Szwedzi wydają się w tych kwestiach bardziej otwarci na owoce postępu w biomedycynie. Dokumenty i rekomendacje, które zrodziły się w łonie wspomnianych Kościołów, w Polsce są stosunkowo mało znane. Publikacja ma na celu uzupełnienie tej luki. Stanowią ponadto interesujący materiał badawczy i zasługują na uwagę również w zakresie szeroko pojętego dialogu ekumenicznego.

Antropologiczne podstawy bioetyki w ujęciu prawosławnym
04.10.2017

Antropologiczne podstawy bioetyki w ujęciu prawosławnym

Bioetykę, w ujęciu prawosławnym, można określić mianem ortopraksji w zakresie problematyki związanej z ingerencjami biomedycznymi w ludzkie życie. Prawosławna bioetyczna praxis bazuje na chrześcijańskiej antropologii i etosie przebóstwienia, nie jest antropocentryczna, lecz chrystocentryczna. Według niej człowiek nie jest jedynie bytem materialnym, lecz rzeczywistością osobową – duszą ucieleśnioną, stworzoną na obraz i podobieństwo Boże. Fakt ten stanowi o jego bezcennej wartości. Prawosławna refleksja bioetyczna podkreśla, że życia osoby ludzkiej nie można ograniczać jedynie do ziemskiej egzystencji, lecz na jej życie doczesne należy spoglądać w perspektywie wieczności, w perspektywie chwały Bożej, którą człowiek ma coraz bardziej jaśnieć, upodobniając się do obrazu swego Stworzyciela i Zbawiciela.

Ideał kalokagatii w postawach bohaterów poematu Szoty Rustawelego
04.10.2017

Ideał kalokagatii w postawach bohaterów poematu Szoty Rustawelego "Rycerz w tygrysiej skórze"

Poemat Szoty Rustawelego Rycerz w tygrysiej skórze to nie tylko dzieło swoich czasów i zabytek literatury. Jest to pieśń o człowieku, który dąży do bycia lepszym. Nie poprzestaje zatem na tym, kim jest lub za kogo uważają go inni. W postawach jego bohaterów ujawnia się bowiem fundamentalne, zakorzenione w ludzkiej naturze dążenie do urzeczywistnienia ideału. Dążenie to może być skuteczne tylko wówczas, gdy jest opromienione miłością i służy prawdzie. Dopiero wtedy przed człowiekiem, „mówcą słów i działaczem czynów” - jak pisze Homer w Iliadzie - otwiera się szansa stać się pięknym i dobrym (gr. κᾰλός καί ἀγᾰθός) - człowiekiem na miarę bohaterów poematu Rustawelego.

Świętego Klemensa Aleksandryjskiego pogląd na apokatastazę
01.10.2017

Świętego Klemensa Aleksandryjskiego pogląd na apokatastazę

Temat apokatastazy, czyli powszechnego zbawienia wszystkich, jest jednym z ważniejszych i jednocześnie kontrowersyjnych problemów teologicznych w nauce chrześcijańskiej. Zagadnienie to funkcjonuje jako tzw. teologumena, czyli osobista opinia teologiczna, która nie zyskała powszechnej aprobaty w oficjalnej nauce Kościoła. Apokatastaza od wieków porusza jednak serca i umysły licznych teologów, filozofów, pisarzy, mistyków i poetów. Najbardziej znaną postacią wśród nich jest Orygenes (ok. 185 – ok. 254), z imieniem którego bywa zwykle łączona nauka o apokatastazie. Jednym z pisarzy wczesnochrześcijańskich, w którego spuściźnie twórczej można odnaleźć wiele sformułowań odnoszących się do idei powszechnego zbawienia, był także, zaliczany w poczet Ojców Kościoła, Tytus Flawiusz Klemens, znany jako święty Klemens Aleksandryjski (ok. 140 – ok. 215). W jego dziełach przyjęła ona formę uniwersalistycznej teorii Bożej pedagogii, której celem ostatecznym jest, aby „Bóg był wszystkim we wszystkim” (1 Kor 15, 28).

Krople Bożej miłości, czyli święci i środowisko naturalne
30.09.2017

Krople Bożej miłości, czyli święci i środowisko naturalne

Książka opowiada dzieciom i dorosłym historie z życia świętych Cerkwi prawosławnej. Wielka miłość tych świętych do Boga jest znakiem ich troski o Boże dzieło stworzenia, o środowisko naturalne, w którym żyjemy. Święci kochają ludzi, pomagają im i towarzyszą. Jednocześnie, jak pokazuje to niniejsza książka, troszczą się o ptaki i zwierzęta, opiekują się drzewami i innymi roślinami, dbają o czystość wód, a nade wszystko współcierpią z każdą odczuwającą ból istotą stworzoną przez Boga. Wznoszą modlitwy i pracują dla dobra całego świata. Swoim pobożnym życiem i przez swoje modlitwy obdarzają błogosławieństwem i dokonują dzieła przemiany całego  stworzenia.