Trwajcie we Mnie, a Ja będę trwał w was. Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie - o ile nie trwa w winnym krzewie - tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic uczynić nie możecie.
(J 15, 4-5)
Homilia (z gr. homilein = przebywać razem, prowadzić z kimś przyjacielski dialog, a także przemawiać podczas zgromadzenia lub nabożeństwa). Słowo te jest użyte we fragmencie opowiadającym o uczniach idących do Emaus, gdzie czytamy: „Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali ze sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi” (Łk 32, 14-15). Ten fragment pokazuje, że homilia powinna być jak żywa, zażyła rozmowa bliskich sobie osób.
Obecnie homilia to rodzaj kazania wygłaszanego podczas Boskiej Liturgii po odczytaniu fragmentu Świętej Ewangelii. Celem homilii jest komentarz do wcześniej przeczytanych tekstów Pisma Świętego i wyprowadzenie z niego wskazówek dla życia chrześcijańskiego, a więc rozwój i pogłębienie życia duchowego słuchaczy. Stąd w homiliach bardzo często pojawiają się wskazówki i napomnienia moralne.
Ewangelia zwraca naszą uwagę na słowa Chrystusa wypowiedziane do uczniów w tzw. Kazaniu na Górze: „Światłem ciała jest oko. Jeśli więc twoje oko jest zdrowe, całe twoje ciało będzie w świetle. Lecz jeśli twoje oko jest chore, całe twoje ciało będzie w ciemności. Jeśli więc światło, które jest w tobie, jest ciemnością, jakże wielka to ciemność!”
Dzisiaj, we wszystkich prawosławnych cerkwiach na świecie czytany jest fragment Świętej Ewangelii mówiący o św. Józefie z Arymatei, znakomitym członku Rady – Sanhedrynu, który udał się do Piłata prosić o ciało ukrzyżowanego Zbawiciela. Oczyma duszy dostrzegamy pusty grób i anioła, siedzącego na kamiennej płycie, gdzie złożone zostało ciało Chrystusa. W naszych uszach brzmią słowa skierowane przez anioła do niewiast: „Nie bójcie się! Szukacie Jezusa Nazareńskiego, ukrzyżowanego.
W dniu dzisiejszym prawosławna Cerkiew obchodzi Święto Zwiastowania Najświętszej Marii Pannie. W tym roku to wielkie święto przypada w niedzielę, która jest jednocześnie piątą niedzielą Wielkiego Postu. W kalendarzu liturgicznym naszej Cerkwi piąta niedziela Wielkiego Postu poświęcona jest pamięci św. Marii Egipcjanki. Wysławiamy zatem i wychwalamy dzisiaj dwie Marie – Matkę Bożą i świętą ascetkę.
Słowa Chrystusa skierowane dzisiaj do nas w przypowieści o wielkim królu i jego dłużniku przypomina słowa tak często wypowiadanej przez nas modlitwy „Ojcze nasz”. W niej to właśnie prosimy Boga: „I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”, Prosimy o to, aby Bóg wybaczył nam i darował nasze wobec Niego winy i grzechy, czyli zmarnowane przez nas Jego dary, nasze zaniedbania, a także nie uczynione dobro.
Bezpośrednio przed czytaniem Świętej Ewangelii, kapłan stojąc przed Ołtarzem wygłasza modlitwę z prośbą o jej zrozumienie. Mówi w niej: „Rozpal w sercach naszych, Władco, miłujący człowieka, niezniszczalną światłość Twojego Boskiego poznania i otwórz oczy naszego umysłu ku zrozumieniu nauki Twojej Ewangelii”.
Ilość komentarzy
(0)
Dodaj komentarz »
