Uzdrowienie dwóch niewidomych, o których słyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii, skłania do spojrzenia na samego siebie po kątem wiary. Przyjrzyjmy się sobie i swojej wierze w pojęciu ogólnym. Bardzo często uważamy siebie za ludzi wierzących i staramy się tę wiarę realizować w życiu codziennym. Staramy się także postępować zgodnie z zasadami naszej wiary.

Wydarzenia, o których słyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii miały miejsce w krainie Gadareńczyków, którą należy identyfikować z leżącą nad jeziorem Galilejskim częścią terytorium Dekapolu, który był zarządzany przez Rzymian. Była to kraina sąsiednia wobec żydowskiej Galilei, którą zamieszkiwali i władali poganie. Wskazuje na to fakt, że wypasano tam świnie, które dla Żydów były zwierzętami nieczystymi.

Dzisiejsza ewangelia wraz z Ewangelia z poprzedniej niedzieli O Samarytance tworzy pewną całość. Zarówno jedna, jak i druga, według praktyki starożytnego Kościoła, były czytane podczas obrzędów dla katechumenów, czyli przygotowujących się do przyjęcia Świętego Chrztu.

Dzisiejsza Ewangelia opisuje spotkanie Chrystusa z człowiekiem chorym i cierpiącym. Zaprasza nas, abyśmy poprzez dialog, jaki prowadzi Chrystus z paralitykiem, niczym w zwierciadle zobaczyli samych siebie, potrafili dostrzec postawy, jakie często sami prezentujemy wobec siebie i innych ludzi.

Dzisiaj wspominamy spotkanie Zmartwychwstałego Chrystusa ze św. Tomaszem Apostołem. Oczyma duszy oglądamy rany, które Chrystus ukazał wątpiącemu. Nasze usta, jakże często skłonne do krytyki, mogłyby pozostawić przy Tomaszu epitet niewierny, który już zupełnie zlał się z jego imieniem. Pewnie często to spotkanie apostoła Tomasza z Chrystusem rodziło w nas pytanie dlaczego Tomasz nie uwierzył i dlaczego Jezus posuwa się tak daleko? Dlaczego pozwala, aby apostoł w tak dosadny sposób przekonał się o Jego Zmartwychwstaniu?

Nasz Bóg i Zbawiciel Jezus Chrystus stawia nam dzisiaj przed oczami obraz winnicy. Wskazuje na tego, kto ją założył – jej gospodarza i właściciela, który zbudował ją, „otoczył murem, wykopał w niej tłocznię i zbudował wieżę”. Następnie słyszymy o ludziach, którym właściciel oddał w dzierżawę owoc swego trudu, aby również i oni trudzili się w niej i mieli korzyści ze swej pracy.

Chrystus mówi: „O rodzie bez wiary! Jak długo będę z wami? Dokąd będę was znosił?” Słuchając tych słów dotykamy bardzo ważnego problemu nie tylko w życiu człowieka, lecz także całego stworzenia, mianowicie problemu wiary. Wokół niego koncentruje się życie całego stworzenia, gdyż człowiek, stworzony na Boży obraz i podobieństwo, jest ukoronowaniem stworzenia. Świat jawi się takim, jakim jest człowiek, odzwierciedla jego postawę i problemy, lęki, fobie, zło, szaleństwo, rozpacz, nienawiść i głupotę.

Do Chrystusa przychodzą w ciągu całego Jego życia różni ludzie. Niektórzy szukają konkretnego wsparcia, inni zaś stawiają Mu ważne pytania. Osoba Syna Bożego wywołuje poruszenie ludzkiego serca i umysłu. Ten fakt świadczy o tym, że Ewangelia jest księgą nadziei, Dobrą Nowiną dla ludzi wiary, którzy z ufnością szukają spotkania z Jezusem Chrystusem.

W dniu dzisiejszym, czyli w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu, Cerkiew obchodzi święto zwane Triumfem Prawosławia, lub inaczej Triumfem Ortodoksji. Zostało ono ustanowione w roku 843 na pamiątkę zwycięstwa Chrześcijaństwa nad herezją ikonoklazmu. Dzisiejsze święto jest zatem wspomnieniem szczególnego wydarzenia w historii Cerkwi i zarazem zamknięciem pewnego etapu w jej dziejach.

Wysłuchaliśmy fragmentu świętej Ewangelii, w którym spotykamy człowieka, który zadaje fundamentalne, jakże bliskie nam wszystkim pytanie: „co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne”? Jezus zaś odpowiedział mu: „Czemu nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg. Znasz przykazania: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, czcij swego ojca i matkę”. W tych słowach Chrystus wyraźnie odwołuje się do Dziesięciorga Przykazań, ale traktuje je niejako „po swojemu”. Nie cytuje ich w zwykłej kolejności.